COLUMN Een risico-samenleving We leven in een risicosamenleving. Niet dat de wereld er gevaarlijker uitziet dan 500 of 1000 jaar geleden. Nee dat niet. Enerzijds is onze pijngrens verlaagd “acts of god” werden vroeger aanvaard nu niet meer. Anderzijds zijn de middelen van vooruitgang ook de bedreigingen van onze beschaving. Een vliegtuig is niet alleen een uitnodiging tot reizen maar ook een moordwapen. Internet brengt niet perse de wereldvrede. Terroristen dragen ook spijkerbroeken. Vaccins leveren de stamcellen voor biologische wapens. Textielproducten zijn een deel van de oplossing, maar zeker niet de oplossing. Brandveilige kleding had Volendam niet voorkomen. De verwerking van carboonvezels in de constructie van de WTC evenmin. Toch is elk drama een massale mobilisatie van technisch textiel. Een vliegtuig bestaat steeds meer uit textielsubstraten, de wolkenkrabbers van nu kunnen niet zonder de massale toepassing van lichte materialen. De reddingsoperatie kan ook niet zonder textiel. Er is en blijft een majeure uitdaging voor textiel om de wereld veiliger, gezonder en milieuvriendelijker te maken. Een tweede ontwikkeling is het traceren van producten. Elke ramp is in het natraject een exercitie in het traceren van daders, gebruikte hulpmiddelen, verborgen gebreken et cetera. We gaan het normaal vinden dat elk stuk vlees te herleiden is, dat elk uniform te herleiden is naar gebruiker, gebruiksgeschiedenis en productiecyclus. We leven in de wereld waar gaandeweg elke vierkante centimeter in kaart wordt gebracht. Dat vergt een enorme inspanning van producenten om het productieproces en de productiekolom inzichtelijk te maken. Toepassing van ISO 9000 en ISO 14000 is daarvoor de basis, maar steeds meer gaan we in de richting van sluitende productinformatiesystemen. Die trend, die al een jaar of tien merkbaar is, is niet te stoppen. De sector zal het voortouw moeten nemen om die trend in goede banen te leiden. Michiel Scheffer